Naar Pulau Moyo
Door: Tilly
Blijf op de hoogte en volg tilly
26 September 2019 | Indonesië, Pulau Moyo
26 september. Vandaag zijn we 3 weken op pad en wat hebben we al veel gezien en gedaan. Tijd voor rust en die gaan we opzoeken op Pulau Moyo. Een noordelijk gelegen eiland nog niet bekend bij de grote toeristische massa of wel bekend maar vanwege het moeilijk te bereiken eiland niet weg gelegd voor toeristen die weinig tijd hebben. Nu hebben wij toevallig tijd genoeg en hebben gisteren vervoer geregeld.
Om 10 uur wachten we op de taxi die echter niet komt. Niek zal opgehaald worden per scooter maar ook die komt niet. We besluiten een taxi te laten regelen die ons naar Padai Goa brengt een kleine haven in Sumbawa Besar. Oké we zijn er in no time. Haven belasting betalen en we worden voor de boot afgezet.
Het mannetje waar we gisteren de deal med hadden gesloten over het vervoer komt aanstuiven met sorry sorry! Niks sorry, je bent te laat en wij regelen t zelf. 100.000 rupiah p.p zo’n €6,- en we kunnen de boot op die vol ligt met goederen doe uitgeladen worden. Wij nemen plaats op het dek onder een afdakje waar je niet kunt staan en waar geen stoel of bank te bekennen is. Alle locals nemen plaats of zorgen eerst dat hun spullen die ze in dozen of zakken meenemen veilig gesteld zijn.
Wat een drukte en langzaam loopt het dek vol.
We worden aan alle kanten geobserveerd en er wordt over ons gepraat. We zijn de enige 3 blanken op deze boot, due steeds maar voller wordt. Iedereen schuift wat op om te kunnen zitten. Ondertussen blijven n stel jonge knapen maar bezig met de boot leeg ruimen. Heel veel zakken a 50 kg cashew noten worden op een vrachtwagentje geladen. Ze werken heel hard. Alles moet uit de boot en dan zullen we wel vertrekken!
Haha alle spullen die op de kade staan moeten ook mee dus als eindelijk het schip leeg is met goederen en het dek inmiddels vol zit met dampende rokers, vrouwen met kinderen of alleen met tassen vol spullen en vooral veel eten, dan wordt alles ingeladen.
De uren verstrijken en wij wachten en wachten maar. Sf en toe een beetje Engels praten met iemand die vraagt waar je vandaan komt.
Als er iets gegeten wordt: veelal Rijst met kip en of ei dan vragen de mensen of je ook wat wilt. Heel aardig maar wij bedanken ervoor. Eigenlijk wordt dit verhaal te lang als ik alle details ga vertellen dus nu korter. Rond 3 uur vertrekt dan eindelijk de boot nadat de kapitein ook nog eens lang op zich liet wachten.
We zitten dan al met een houten kont 4 uur op de boot. De locals liggen hangen te slapen of zitten n filmpje op de telefoon te kijken. Een stel met 3 kleine kinderen is aan boord waaraan moeder de handen vol heeft met 2 kinderen die zeeziek zijn. Wonder boven wonder hebben wij er geen last van.
De zakjes met kots worden overboord gegooid zoals alles aan afval de zee ingekiept wordt.
Zeer triest om te zien maar wat een ellende. Alles verdwijnt in zee, flessen , bekertjes, papier noem maar op en het is de gewoonste zaak van de wereld.
We zitten zo hutje mutje dat ik denk dat een bootvluchteling zich zo zal voelen maar dan nog erger. Vreselijk!
Eindelijk komt pulau Moyo in zicht.
De mensen mogen als eerste eraf en worden geholpen met van de boot af gaan. En daar staat Deny ons op te wachten. Hij is van de Homestay die we binnen n paar minuten wandelend bereiken. Het woow effect is groot bij het zien van ons huisje en als er een biertje blijkt te zijn dan kan het helemaal niet meer stuk.
We bestellen een heerlijke maaltijd die na alleen het ontbijt heerlijk smaakt. Vanochtend was ik in staat om na een paar uur die boot af te gaan , nu voelt het al heel anders. Tijd voor relaxen dus! Dat gaan we dien
Om 10 uur wachten we op de taxi die echter niet komt. Niek zal opgehaald worden per scooter maar ook die komt niet. We besluiten een taxi te laten regelen die ons naar Padai Goa brengt een kleine haven in Sumbawa Besar. Oké we zijn er in no time. Haven belasting betalen en we worden voor de boot afgezet.
Het mannetje waar we gisteren de deal med hadden gesloten over het vervoer komt aanstuiven met sorry sorry! Niks sorry, je bent te laat en wij regelen t zelf. 100.000 rupiah p.p zo’n €6,- en we kunnen de boot op die vol ligt met goederen doe uitgeladen worden. Wij nemen plaats op het dek onder een afdakje waar je niet kunt staan en waar geen stoel of bank te bekennen is. Alle locals nemen plaats of zorgen eerst dat hun spullen die ze in dozen of zakken meenemen veilig gesteld zijn.
Wat een drukte en langzaam loopt het dek vol.
We worden aan alle kanten geobserveerd en er wordt over ons gepraat. We zijn de enige 3 blanken op deze boot, due steeds maar voller wordt. Iedereen schuift wat op om te kunnen zitten. Ondertussen blijven n stel jonge knapen maar bezig met de boot leeg ruimen. Heel veel zakken a 50 kg cashew noten worden op een vrachtwagentje geladen. Ze werken heel hard. Alles moet uit de boot en dan zullen we wel vertrekken!
Haha alle spullen die op de kade staan moeten ook mee dus als eindelijk het schip leeg is met goederen en het dek inmiddels vol zit met dampende rokers, vrouwen met kinderen of alleen met tassen vol spullen en vooral veel eten, dan wordt alles ingeladen.
De uren verstrijken en wij wachten en wachten maar. Sf en toe een beetje Engels praten met iemand die vraagt waar je vandaan komt.
Als er iets gegeten wordt: veelal Rijst met kip en of ei dan vragen de mensen of je ook wat wilt. Heel aardig maar wij bedanken ervoor. Eigenlijk wordt dit verhaal te lang als ik alle details ga vertellen dus nu korter. Rond 3 uur vertrekt dan eindelijk de boot nadat de kapitein ook nog eens lang op zich liet wachten.
We zitten dan al met een houten kont 4 uur op de boot. De locals liggen hangen te slapen of zitten n filmpje op de telefoon te kijken. Een stel met 3 kleine kinderen is aan boord waaraan moeder de handen vol heeft met 2 kinderen die zeeziek zijn. Wonder boven wonder hebben wij er geen last van.
De zakjes met kots worden overboord gegooid zoals alles aan afval de zee ingekiept wordt.
Zeer triest om te zien maar wat een ellende. Alles verdwijnt in zee, flessen , bekertjes, papier noem maar op en het is de gewoonste zaak van de wereld.
We zitten zo hutje mutje dat ik denk dat een bootvluchteling zich zo zal voelen maar dan nog erger. Vreselijk!
Eindelijk komt pulau Moyo in zicht.
De mensen mogen als eerste eraf en worden geholpen met van de boot af gaan. En daar staat Deny ons op te wachten. Hij is van de Homestay die we binnen n paar minuten wandelend bereiken. Het woow effect is groot bij het zien van ons huisje en als er een biertje blijkt te zijn dan kan het helemaal niet meer stuk.
We bestellen een heerlijke maaltijd die na alleen het ontbijt heerlijk smaakt. Vanochtend was ik in staat om na een paar uur die boot af te gaan , nu voelt het al heel anders. Tijd voor relaxen dus! Dat gaan we dien
-
26 September 2019 - 15:34
Agnes De Roeper:
Wat n verhaal neem lekker jullie rust -
26 September 2019 - 18:19
Jacqie:
Na 3 weken reizen, indrukken, lopen, sjouwen, in en uitpakken, nu even enkele dagen alleen maar genieten.
Gewoon omdat het kan xxxx -
27 September 2019 - 13:10
Marja:
Wat een verhaal!!!
En inderdaad nu is het tijd om te genieten! -
01 November 2019 - 15:10
Jan Van Strien:
Jammer dat er geen foto's zijn van de boottocht ! Ik wil meegenieten !
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
